We zijn terug naar de basispagina
Klik op de titel van dit bericht en daar vindt u het vervolg.
De Oudheidkamer van Oostzaan stelt zich ten doel om de geschiedenis van ons dorp vast te leggen en zo goed mogelijk te bewaren. Daarnaast willen we dat natuurlijk graag met u delen. Daarom verschijnen er elk jaar minstens drie Jollen boordevol verhalen en foto's (voor onze donateurs). Tevens geven we elk jaar een volwaardig boekje uit in de reeks Historische Uitgaven Oostzaan. Historisch Bekeken wordt verzorgd door Rob Veenman en de HerinneRingen zijn van de hand van Joop Giesendanner e.a.


Labels: jaartallen

Labels: jaartallen

Labels: jaartallen

Labels: jaartallen

Labels: jaartallen
1951 Christelijke School in nieuw gebouw op Zuideinde, is nu VestaLabels: jaartallen
1963 pastorie Kerkbuurt afgebrokenLabels: jaartallen
1974 Twiskemolen wordt in het Twiske gebouwdLabels: jaartallen

Labels: jaartallen

Labels: jaartallen


Labels: vraag
Nee, mijn spelletje zal het wel nooit worden, maar dat is geen maatstaf. Miljoenen vinden het wel leuk en dan mag alles er voor wijken. Geen tv programma blijft nog op zijn plaats als koning Voetbal regeert. Als ik de beelden van deze week zag dan begreep ik er weer niets van, maar als ik dit zie? Tja, dan kan zelfs ik er begrip voor opbrengen.Labels: vraag
Oorsponkelijke tekst:Labels: antwoord
VeerunsterLabels: history
Trouwen betekende in die tijd bijna automatisch het ontslag voor een vrouw. Om toch voor extra inkomsten te zorgen, werd oma dan ook wasvrouw. Nadat de was bij de klanten was opgehaald, werd deze geboend op het wasbord en gekookt in een ketel op het fornuis. Met de Singer naaimachine konden daarna de eventuele beschadigingen gerepareerd worden. Maar, in mijn beleving, was mijn oma vooral een kunstenaar in sokken stoppen en breien. Tot op hoge leeftijd zat zij in haar hoge boerenknopjesstoel terwijl de breipennen lustig tikten, haar grijze haar in een knotje op haar achterhoofd en een ziekenfondsbrilletje op haar neus.Labels: history

Labels: vraag
Nou komt de Sint meestal in donkere dagen, maar van deze foto uit 1940 verbaast het me dat ie niet helemaal zwart is.Amsterdamse Branie, Oostzaanse Melk


Labels: vraag
Zonder machines waren er zeker drie of vier knechten noodzakelijk om het bedrijf te runnen. Maar met melkmachine en tractor was één knecht meer dan voldoende.Labels: history
Zo voltrok ook op de boerderij de mechanisatie en werden de knechten door machines vervangen.Labels: history
Zo, we hebben de lauweren, waar we op wilden gaan zitten, definitief weer in de kast opgeborgen, want zelden hebben we het zo druk gehad als na de publicatie van ons laatste boek.
Heel duidelijk zien we de Kerkbuurt met op de achtergrond het gemeentehuis. De foto is gemaakt rond 1925 en hier kuiert Pieter Janszoon Onrust (1849-1933) richting het Zuideinde.


In het tweede uur van OVT van 11.00 - 12.00 uur:
De uitzending is alsnog te beluisteren via de site van de VPRO, maar dan moet u nog wel even wachten totdat de opnames van deze ochtend er ook zijn geplaatst (dat duurt even).
Eeuwenlang is melk hét voedingsmiddel geweest voor zuigelingen, zieken en zwakken. Veel jongens en meisjes in de hoofdstad zijn zo met melk en pap groot gegroeid tot echte Amsterdammers, vol branie en bravoure. En veel van die melk werd geleverd door de melkveehouders en melkboeren uit Oostzaan.
Natuurlijk bestaat
er tijdens deze donateursavond ook de mogelijkheid
tot de aanschaf van de overige boekjes
uit de Historische serie van de Oudheidkamer en een of meerdere Jollen, het halfjaarlijkse magazine van Stichting Oudheidkamer Oostzaan.
Claes Compaen blijft de gemoederen inspireren en "nieuwe" gegevens worden ons telkenmale weer aangedragen.
Nee hoor, het blijft dweilen met de kraan open, werkt het één, dan werkt het ander weer niet. We modderen nog even door.
Zie hier een proefje uit de nieuwe Jol, de rest van dit artikel kunt u lezen:
mis kan gaan


Ter hoogte van het Weeshuis staat hier een tweeling(?) mooi te wezen, iemand enig idee wie zij zijn?


e zijn vaak zo rond de honderd jaar oud en eerlijk is eerlijk het verbaast ook ons telkens weer als dat bruikbare informatie oplevert.
Op 30 september stelde ik de vraag:
Jarenlang, tientallen jaren lang vertrekken ouderen op een zekere dag uit het dorp om zich te vermaken. Tot op de dag van vandaag, want ook nu is veruit favoriet een dagje naar AH. Tegenwoordig zijn er echter ook veel activiteiten in het dorp zelf. Vroeger stond hoog in het vaandel: de duinen en het strand, Schiphol (tot en met een vluchtje boven Amsterdam) en steevast een uitspanning met speeltuin. Er werd gewipt, geschommeld en ook de draaimolen was een vaste trekpleister. Het kind werd wakker in allen en of we ze nu ouden van dagen, bejaarden, ouderen, 65-plussers, senioren of nog weer anders noemen, zal me een worst wezen. Het initiatief om ze een dagje in het zonnetje te zetten, hebben ze ruimschoots verdiend. Ook de oudheidkamer staat morgen weer wagenwijd open voor: de Dag van de Ouderen.
A.s. donderdag zijn er op de Dag van de Ouderen weer vele activiteiten gepland in en rond het dorp. Een dagje uit voor de "65-plussers" is al heel lang een traditie in Oostzaan, je zou haast zeggen sinds mensenheugenis, maar dat is wellicht wat overdreven. In ieder geval vinden we er veel over terug: foto's films, krantenartikelen en documenten. Leuk voor "nou en nog er eens". Welke groep daar voor in aanmerking kwam, is wat onduidelijk. De definitie werd vooral ingegeven door de tijd. De oudste berichten spreken steevast over bejaardentocht en wie deelnam was vooral ZWART gekleed. Of ze allemaal ook werkelijk 65+ waren, je kan het betwijfelen, dat het zo leek, staat als een paal boven water. Aanvankelijk werden voor deze tocht T-Fordjes ingezet, maar al rap volgden daarna bussen. En zoals uit dit detail op deze foto blijkt, liep het halve dorp er voor uit. Dag Pa, dag Moe, we wenschen jullie een fijne dag toe.
De derde editie van het Zaans Dictee staat in de startblokken. Op zondagmiddag 12 november in “de Vermaning” Westzijde 80 Zaandam, kunt u uw hart ophalen om lekker uw streektaal te spreken of gewoon er naar te luisteren. Onze Zaanse Volkstaal is immers een belangrijk aspect van onze cultuurhistorie.
In de rechter benedenhoek van de molenfoto van gister kunnen we nog enige opmerkelijke details ontdekken. Geheel links voor de molen staat een man met een hoed naast zijn fiets, daarnaast een dame met hoofddeksel of opgestoken haar.
En waar mag dit dan wel wezen?
Eén van de vele evenementen die de Oostzaanse Oudheidkamer dit jaar in het kader van haar 25-jarig bestaan organiseerde, was een speciale avond rond de Watersnood van 1916.
Ik heb het even opgezocht in een kookboek:
Brengen geluiden of geuren soms herinneringen op gang, beelden hebben wel eens een heel ander effect. Dat heb ik al eens gezien of zoals de Fransen zo prachtig zeggen: Déjà Vue. Het heeft iets extra's, natuurlijk kunnen het gewoon herinneringen zijn aan een moment van vroeger. Heel af en toe is het ook absoluut onmogelijk, want wat je herkent, KAN je helemaal niet herkennen. Je bent er nog nooit geweest of het is van ver vóór jouw tijd. En toch is het vertrouwd, je WEET wat er om de hoek is of over gindse heuvel. Zover ging het in dit geval niet. Ik (her)kende dit beeld gewoon omdat ik al had gezien in het beeldarchief van de oudheidkamer. Maar er lag wel een héél leven tussen. Toen dit plaatje geschoten werd, waren mijn genen aan het beslissen of het een jongetje of een meisje werd, mijn moeder was in blije verwachting.
Heb u dat nou ook?
Regelmatig kunnen we constateren dat er druk over onze schouder wordt meegekeken. Dat is goed, dat willen we graag, want we hebben zeker niet alle wijsheden in pacht. We doen ons best, dat wel, maar desondanks gaat er wel eens iets mis. En dan zijn daar steevast onze lezers, ze kijken mee, denken mee, schrijven mee en daardoor kunnen we snel de missertjes herstellen.
Dat zegt het gezegde, maar het was letterlijk inkomen voor de Oostzaanse vroede vaderen.
Polder VIII is daar een voorbeeld van en het nieuwe grondgebied wordt in 1877 van Oostzaan, om vervolgens in 1921 in de "zakken" van Amsterdam te verdwijnen. Het gebied is dan reeds lang bewoond en uit overlevering kennen we inmiddels de straatnaam Melkweggetje, wellicht nooit officieel maar wel in de volksmond.
Traan te Oostzaan. Nee, we plengen ze niet, we koken het. Althans dat deed men enkele eeuwen geleden. Aangenaam was dit niet, want het stonk behoorlijk, vandaar dat de traankokerijen buiten het dorp stonden. Menig Oostzaner verdiende daar zijn ongetwijfeld schamel inkomen en anderen zorgden voor de aanvoer door zich met de walvisvaart bezig te houden.
Een enkeling oefende dat beroep nog uit tot ver in de twintigste eeuw, maar toen waren de traankokerijen natuurlijk allang verdwenen.
Er is weinig voor nodig om je nog even in voorbije eeuwen te wanen. Met deze nazomer- dagen is het heerlijk om de omgeving weer eens vanaf een fietszadel te verkennen. Wie niet de gebaande wegen bewandelt en af en toe eens links- of rechtsaf slaat, omdat je dat nog nooit eerder hebt gedaan, kan ook nu nog voor leuke verrassingen komen te staan.
Een ander artikel van de hand van C M Honig houdt zich bezig met een speciaal middel van bestaan: de stijfselmakerijen.
Over het proces, de veranderingen, de molens en de nevenindustrieën, de concurrentie tussen tarwe en maïs en de ondergang wordt verhaald in dit prachtige stukje historie.
Het viel niet mee om je gezinnetje de kost te geven en zeker niet als dat gezin groot was. Drees moest nog op gang komen en onder andere daardoor waren grote gezinnen nog zeer gebruikelijk, immers veel kinderen konden wellicht later samen dan toch nog voor een redelijke oude dag zorgen.
Lamplicht was nog schaars, de dag begon vroeg, de bedstee was warm en knus, hobbies waren van alle tijden.
Als vooruitgeschoven post heeft de oudheidkamer zich gebogen over de inrichting van het nieuwe gebouw aan het kerkplein, dat over enkele maanden zal worden geopend. Dat wij daarbij niet schromen om onze eigen identiteit volledig tot zijn recht te laten komen, zal u niet verbazen.
We hebben de wensen van de diverse gebruikers van de nieuwe theaterzaal daarbij zo veel mogelijk laten meespelen.
Onze voorstellen liggen inmiddels bij de daarvoor bevoegde instantie, want je kan er niet vroeg genoeg bij zijn.
Het Wapen van Oostzaan heeft geen tanden genoeg om het aantal verhalen over haar ontstaan te evenaren.
Eigenlijk wel heel leuk, want zo blijft er veel te verhalen en komen oude anekdotes en gebruiken nog eens bij ons langs.
Immers daar vindt men de sporen van het oudste verleden.
Er verschenen dan ook onder andere twee uiterst wetenschappelijk verantwoorde artikelen over Oostzaan in de vroegste periode van haar bestaan.
Wie goed kijkt naar de verschijningsdatum van deze Jol zal opmerken dat deze het licht zag in september 1983, twee jaar na de officiële oprichting in 1981 van de Stichting Oudheidkamer Oostzaan. Wie met niets begint, moet nou eenmaal even de tijd krijgen om iets op te bouwen.
Zo begint het eerste artikel dat we in onze jubileumjol hebben opgenomen.
Het verhaalt over onze eigen historie en hoe het is gekomen, dat ondanks dit moeizame begin de oudheidkamer toch in staat is om dit jaar haar
25- jarig bestaan te vieren.
.... lees verder in de Jol.
Het hele artikel vindt U natuurlijk in deze Jol, die de oudheidkamer dit jaar als extraatje heeft verspreid onder alle donateurs.
Een beperkt aantal van deze Jubileum Jol is te verkrijgen in de losse verkoop en/of als digitale versie te downloaden voor onze digitale donateurs.
De Stichting Oudheidkamer Oostzaan viert dit jaar feest. Omdat we 25 jaar bestaan, maar ook omdat het goed gaat met de Oudheidkamer. Zo zijn we in
Sommige mensen hebben niet alleen een groot postuur, maar zijn van groot postuur. Jan Bindt was zo iemand. Zijn overlijden overstemde het grote wereldnieuws in dit geval, want ook al ben je op vakantie en verstoken van krant, radio en tv, dan geldt dat niet voor het dorpsnieuws dat nog immer op niet geëvenaarde wijze zijn weg weet te vinden naar wie oren heeft om te luisteren. Talloze herinneringen verdringen zich: zijn inzet voor de Polder Oostzaan, zijn voorzitterschap van de oudheidkamer, zijn toewijding om dit of dat "wel even te regelen", ach het zou een te lange reeks worden om hier te vermelden.


Aangekleed is leuker, alhoewel sommige Twiske bezoekers dit ten stelligste zullen ontkennen. Een andere categorie zullen we maar zeggen, want we hebben het hier over een foto met naam en toenaam.
Oostzaan. Een zeer lange, smalle huizenstrook, langs een goed begaanbaren kunstweg en van deze gescheiden door de zoogenaamde Gouwsloot, biedt deze dorpsbouw daardoor als van zelf reeds een eigenaardige aanblik; de talrijke dicht naar elkaar liggende bruggetjes, pl.m. 190 in getal, die toegang geven tot de bewoonde erven, primitief in vorm en constructie, maken die nog meer karakteristiek. Wij bevelen een fietstochtje in deze bekoorlijke, zindelijke, rustige streek met hare nijvere, vriendelijke bevolking ten zeerste aan; de weg van het Tolhuis over Kedoelen, Landsmeer en Oostzaan is uitermate geschikt daarvoor. Wij voegen hiernog aan toe, dat in de wegen zelf een viertal bruggetjes zijn. Men krijgt dan een typisch stukje Noord-Holland met zijn talrijke door de vreemdelingen bewonderde molentjes en wijde dreven voor oogen. Beweerd wordt, dat Oostzaan, ruim 3500 inw tellende, wier hoofdbronnen van bestaan zijn: veehouderij, landbouw en kleinhandel, reeds in de 9de eeuw onder de naam van Hostsagnen bekend was.
Dagje uit met Oostzaners uit de Zuid, Noord, Haal en Heul in de jaren dertig
Kerkbuurtschool 1940r;
Wat kan er veel en wat is er veel. In de oudheidkamer verzamelen we niet alleen oud fotomateriaal, maar ook knipsels, documenten en voorwerpen. Gelukkig worden we daarbij bijgestaan door een steeds groeiende groep vrijwilligers, want alles wordt ook genoteerd en verder uitgeplozen. Zo'n gezelschap vormt zich spontaan met wie komt. Niets moet, maar er mag veel en hulp wordt altijd op prijs gesteld. Zo ook deze middag, alweer een hoog bejaarde medewerker, niets mis mee want die weten vaak veel. Helaas, zo werd mij meegedeeld, dementeerde ze nogal, wat de kennis niet ten goede kwam, maar een helpende hand bij het sorteren van bruikbaar en onbruikbaar bood zij wel. Toen we aan het eind van de middag alles weer op zijn plaats aan het zetten waren, vroeg ik mij af, waar alle documenten waren? Onze nieuweling had ze allemaal door de shredder gedaan en ze lagen nu in snippers in de afvalbak.
Nog een plaat met veel te veel hiaten. Mail ons als u de mensen herkent.
Een behoorlijk duidelijke foto, waarvan we veel te weinig weten.
A Nieuwbouw gemeentehuis
De kop van de stoet bestond onder andere uit deelnemers te paard.
Bij het uitzoeken van de juiste aanwijzingen zijn het vaak de kleinigheden die tellen.
Een opmerkelijk detail bij de opname van het huis van Thorbecke hangt bij de voordeur.
Bijna naadloos gaan de filmbeelden van de grote optocht op het kerkplein over in beelden van het huis van Dr Thorbecke aan de Kerkbuurt. Duidelijk herkennen we de kap een uitbouw van zijn huis.
Van deze plaatjes mogen we geen wonderen verwachten.
Ook de vlag was uitgestoken en wel op de Grote Kerk, die daarbij ook nog in de steigers stond.
Helaas is er verder van deze foto niets bekend geworden.
Helaas is er verder van deze foto niets bekend geworden.
Een foto van de Kerkbuurtschool, gedateerd omstreeks 1893. Helaas is er verder van deze foto niets bekend geworden. Wellicht is er toch nog iemand die bijvoorbeeld de naam van de onderwijzer kan achterhalen of een gezichtje van één van de leerlingen herkent.
De oudste, ons bekende, foto van de Kerkbuurtschool, gedateerd omstreeks 1880.
061004: Met dank aan onze lezers:
Aaltje Posch (1889- 1970) getrouwd met Harmen Duin (1886-1947)
Stichting Oudheidkamer Oostzaan vraagt uw hulp. Weet u wie op deze afbeelding staat?
We horen het graag van u op 075 - 614 1532 of nog liever een mailtje.
Vergeet niet het nummer te vermelden dat boven de foto staat.

Stichting Oudheidkamer Oostzaan vraagt uw hulp. Weet u wie op deze afbeelding staat?
We horen het graag van u op 075 - 614 1532 of nog liever een mailtje.
Vergeet niet het nummer te vermelden dat boven de foto staat.

Stichting Oudheidkamer Oostzaan vraagt uw hulp. Weet u wie op deze afbeelding staat?
We horen het graag van u op 075 - 614 1532 of nog liever een mailtje.
Vergeet niet het nummer te vermelden dat boven de foto staat.

Stichting Oudheidkamer Oostzaan vraagt uw hulp. Weet u wie op deze afbeelding staat?
We horen het graag van u op 075 - 614 1532 of nog liever een mailtje.
Vergeet niet het nummer te vermelden dat boven de foto staat.
We schatten de Haal of de Heul, maar zeker weten doen we niets. Het is ver voor de Tweede Wereldoorlog, de twintiger, wellicht dertiger jaren, misschien nog wel eerder? De foto is danig verkleurd. Helaas kwam dat nogal eens voor, want een minder goede fotograaf nam niet altijd genoeg tijd voor het fixeren.
Gelukkig hebben we nu moderne hulpmiddelen om daar nog het een en ander aan te doen en daardoor bereiken we dan toch nog een plaatje dat enigszins te herkennen valt voor wie het weten kan. Wie herkent deze familie en waar werd de foto genomen? We kunnen opnieuw suggesties doen: Langenberg; Schouten, maar dat is zeker niet zeker.
Breeduit voor de camera zou je kunnen zeggen. We schatten in: vader, oma?, de kinderen en moeder. Volledig bewust van de glamour van het moment hebben ze postgevat achter het hek van boomstammetjes en gaas.
Kwalitatief stelt deze foto natuurlijk helemaal niets voor. Er ontbreken delen en hoekjes. Ook aan de scherpte is het een en ander ingeboet. Maar voor de rest: GROOT geluk. Alles is één beeld gevat. De weidsheid van het polderlandschap, zo kenmerkend voor Oostzaan. Nu moeder weer in de keuken vertoeft, zijn pa en de jongens in de jol gestapt. Een echte, dat wil zeggen: met twee punten. Niks platte achterkant met een motortje, twee knapen aan de roeispanen onder het toeziend oog van vader. Leren in de praktijk en nog leuk ook. De eiermand is er ook weer en toegevoegd op deze afbeelding is de rattenvanger. Die hondjes kwamen zelden of nooit binnen, ze verbleven op het erf. Ze waren er ook niet om mee te spelen, ze hadden een taak, n.l. rattenvangen in en om de kippenhokken.
Klein geluk? Nou, dat valt nog te bezien.
Maar niet heus en toch een beetje.
Wat zijn ze mooi en wat jammer nou dat we geheel niet weten wie het zijn.
Kerkbuurt 89-91, zo ongeveer tegenover de ingang naar het Twiske. Kenmerkend zouden dan zijn de kleine raampjes in het front, de knotwilgen voor de deur en die schoorsteen.
Op 30 november informeerden we naar de locatie van dit overdekte podium en op 8 december van het vorig jaar konden we Haal 58a beschrijven, de plek waar de nieuwe muziektent van Excelsior verscheen. We zijn nu enige maanden verder en we ontvingen nog een aanvulling, de namen van alle bouwers incluis: vlnr achter Arie Kater, Jan Rep, Pauw de Vries, Piet de Vries; voor Gerrit van Tongeren, Jan Keppel en Wim Struik. Ere, wie ere toekomt.
De Zeeburgerdijk (of Sint-Antoniesdijk) liep sinds het einde van de veertiende eeuw vanaf de Sint-Antoniespoort (de Waag) naar Diemen, waar hij aansloot op de Diemerzeedijk, die doorliep tot voorbij Muiden. De dijken boden bescherming tegen de Zuiderzee. Amsterdammers gingen graag wandelen over de dijken, die een mooi uitzicht boden op de landelijke omgeving en op het IJ. Wij fietsen over alle bekende en onbekende dijken naar het Hem-terrein, waar de tocht ook eindigde. In 1784 tekende Jan Bulthuis de omgeving van de Diemerzeedijk en het Buiten-IJ, met links het Gemeenlandshuis en op de achtergrond het silhouet van Amsterdam. Veel herkend en nog veel meer geleerd, een beetje vakantie in eigen huis!
St. De Evenementen Commissie Den Ilp organiseert op zondag 2 juli a.s. een BOOTJESTOCHT door het Ilperveld.
Staan zij er klaar voor om het tochtje mee te maken? Welnee, veel te lang geleden. Het is wel de meest prominente en bekende plek waar duidelijk wordt dat ook Oostzaan tegen het water beschermd werd door de dijken.
Eind vijftiger begin zestiger jaren. Staande op de Oostzanerdijk wordt een foto gemaakt van het Zuideinde in de richting van het dorp.
Alhoewel niet meer officieel op het grondgebied van Oostzaan kunnen we toch eigenlijk geen afscheid nemen van dit stukje Zuideinde. Het behoorde tot ver in de vooroorlogse jaren wel degelijk tot Oostzaan en verdient daarom ook nog steeds onze aandacht.
Op de foto poseert het korps Crescendo tijdens een concours te Huizen in 1920. Op de bovenste rij, van links naar rechts: D van der Lelij, W Bekebrede, H Derlagen, K Bekebrede, D Piets, L de Boer, P Derlagen, W Dral, W Verwer, S Verwer en S Bruin. Tweede rij: Henkes, C Kuiper, P van 't Padje, G Rep, Jac de Lange, H Molenaar, A de Lange, C Kuiper, P Bekebrede, G Bekebrede, J Bogaart, H de Wit en J Bekebrede. Eerste rij: J Derlagen, S Bekebrede, J Bruin, dirigent G Brouwer, S Derlagen, D Bekebrede en C Fraaij. Zittend: L Janse en H Derlagen.
Christelijke muziekvereniging “Crescendo” uit Oostzaan is opgericht op 1 november 1912 door een aantal mannen uit de evangelisatie kerk. De muziekvereniging groeide in ledenaantal en zo ontstond het orkest in het begin van de 20e eeuw. Het archief van de oudheidkamer is niet erg rijk aan foto's van deze vereniging en als we er al een hebben, dan ontbreken daar meestal de gegevens van. Van deze weten we echt helemaal niks, ook niet het jaartal of de plaats. Wie (her)kent echter nog de muzikanten? U maakt ons blij met elke herkenning, ook al is het maar een enkele. Vaak roept de ene naam de andere op. Hoe luider u roept, hoe harder het gaat >> Crescendo!! Een grotere versie kunt u bekijken door op het plaatje te klikken.
Christelijke muziekvereniging “Crescendo” uit Oostzaan is opgericht op 1 november 1912 door een aantal mannen uit de evangelisatie kerk. De muziekvereniging groeide in ledenaantal en zo ontstond het orkest in het begin van de 20e eeuw. Het archief van de oudheidkamer is niet erg rijk aan foto's van deze vereniging en als we er al een hebben, dan ontbreken daar meestal de gegevens van. Van deze weten we in ieder geval wel dat hij in 1949 is gemaakt in Utrecht, want dat stond er achterop. Wie (her)kent echter nog de muzikanten? U maakt ons blij met elke herkenning, ook al is het maar een enkele. Vaak roept de ene naam de andere op. Hoe luider u roept, hoe harder het gaat >> Crescendo!!
Onder de naam 'IJdijken, een dijk van een dijk' loopt er een project dat beoogt uit te zoeken hoe het er voor staat met de oude IJdijken die door en om Amsterdam liggen. Een aantal gemeenten en de provincie Zuid-Holland zijn opdrachtgever en de bedoeling is richtlijnen en voorstellen te ontwerpen om de cultuur-historische waarde van de IJdijken te herontdekken, bekend te maken, te bewaren voor de toekomst, en in te passen in onvermijdelijke toekomstige ontwikkelingen.
Voor het overnemen van wat
In verband met mijn afwezigheid een serie simpele weblogs de komende tijd. Bij elke foto vragen we ons af Waar staat Wie of Wat Wanneer en Waarom afgebeeld? Indien U het antwoord weet, kunt u dit aan ons laten weten door op het envelopje te klikken en ons dan een mailtje te sturen.
In verband met mijn afwezigheid een serie simpele weblogs de komende tijd. Bij elke foto vragen we ons af Waar staat Wie of Wat Wanneer en Waarom afgebeeld? Indien U het antwoord weet, kunt u dit aan ons laten weten door op het envelopje te klikken en ons dan een mailtje te sturen.
We schamen ons bijna nergens voor om het erfgoed van Oostzaan te behouden. Dit prachtige plaatje is een detail van een grotere foto die door één van ons werd aangetroffen in een vuilcontainer. Letterlijk aan de ondergang onttrokken door een oplettend bestuurslid. Het zou toch eeuwig zonde zijn geweest als we dit plaatje niet meer hadden gehad. Kerkstraat in de vijftiger jaren ter hoogte van waar zich nu de fietsenwinkel van Dral bevindt. Misschien wel omdat deze foto op zo'n unieke manier is verkregen is het extra leuk om te achterhalen wat hiervan nog te noteren valt. Met schaap loopt hier boer Arie Onrust uit de Kerkbuurt, die meer belangstelling heeft voor de daarachter fietsende Grietje Schuitemaker. Zij mag sowieso niet klagen over aandacht want ook de fietser die bijna schuilgaat achter de gasbuis valt bijna van zijn fiets bij het omkijken. Het is te hopen dat hij zijn roer verder recht hield, want rechts van hem was nog voldoende water voor een nat pak.
Als je dieven vangt met dieven, dan moet je ook Oostzaners kunnen vangen met Oostzaners. Gezien de reactie op mijn oproep van gisteren klopt deze stelling heel aardig.
Een dagje aan de woelige baren. Het gezelschap waagt zich tot bijna aan de vloedlijn en geheel rechts neemt iemand duidelijk het roer in handen. In mijn scheepje op de zee, nou waarschijnlijk ligt ie nog hoog en droog, speciaal voor het maken van dit soort foto's, op het strand. Op de achtergrond ontwaren we nog iets van een paviljoen en verder op zee een echt zeilschip. Zou het bij de oude pier van Scheveningen geweest zijn?
Nog maar nauwelijks is er een persbericht de deur uit of de situatie heeft zich al weer gewijzigd. In de etalage naast Foederer is niet langer een culinaire blik in het verleden met het onderwerp "Eten, drinken en diggelwerk" tentoongesteld. Deze uitstalling is inmiddels al weer vervangen door een bonte verzameling van uniformen en vaandels van drumbands, fanfares en majorettes. Bij talloze gelegenheden hebben zij de straten van Oostzaan opgevrolijkt en acte de presence gegeven bij aubades en optochten.
Zoals uit deze foto duidelijk blijkt werden de Oostzaanse stoomboten niet alleen ingezet op de dagelijkse route naar Amsterdam en weer terug. Blijkbaar was er voldoende ruimte in het schema om één of meerdere boten ook in te zetten voor de pleziervaart. Weten we heel zeker of dit de Oostzaanse boot is; Ja, het staat er namelijk op: Oostzaanse Dienst en als mijn ogen mij niet heel erg bedriegen had dit schip van 50 ton een capaciteit voor 400 passagiers. Voorop is nog een gedeelte van de naam van de boot te lezen Nieuw......, de rest ontbreekt.
In 1864 voeren er 2 beurtschepen om 8 uur. In 1868 voer er vanaf Landsmeer een stoomboot "Maria". In 1884 werd het vervoer door de maatschappij havenstoombootdienst Amsterdam vervangen door een boot van de opgerichte Onderlinge Schroefstoombootmaatschappij Oostzaan. In 1922 waren er zelfs drie nodig, als gevolg van de stichting van Tuindorp Oostzaan, ten behoeve van het vervoer van zijn bewoners. Dat waren beste jaren.
Hoe anders had het allemaal kunnen lopen als dit project werkelijk was uitgevoerd. Hadden we ons toch mooi kunnen meten met de Tower Bridge in Londen. Maar nee, we moeten het doen met de bruggen bij Schellingwoude, en zeg nou zelf, ga je dan niet voor de ontwerpen van J Galman?
Prachtig om te zien hoe gedetailleerd die kaarten werden getekend en wat een plezier men er klaarblijkelijk in had om de kaart op te sieren met details als vaartuigen en dergelijke.
Uit de pers: Koken wat nog maar zelden op tafel komt
Geen voetbalwedstrijd zonder tegenpartij. U ziet het ik heb me er danig in verdiept. Na enige studie blijken er in totaal 2x11 spelers nodig te zijn, dus hebben we dat andere elftal ook maar opgezocht. Onze vraag van gisteren leverde trouwens de volgende reactie op:
Dames die voetballen staat er voor vandaag op het menu.Twee sessies waren er nodig om alle deelnemers een plaatsje te kunnen geven. Blijkbaar brachten deze oude gerechten nog veel herinneringen met zich, maar ook veel van onze gasten waren van een veel jongere generatie, mee met oma of moeders of zelfs geheel zelfstandig op pad. Lag het accent wel degelijk op dames, ook heren waren vertegenwoordigd. Ouderwets Oostzaans Koken bleek een schot in de roos voor jong en oud van beiderlei kunne. Als u er net zo veel plezier aan hebt beleefd als wij dan komen we er nog wel eens op terug. De Beskuul heeft al toegezegd zijn deuren dan weer wagenwijd open te zetten. John en Nancy, bedankt.
Onze oudheidkamer en jullie gelagkamer hebben elkaar duidelijk gevonden.
Foto's ochtend------ Foto's middag------ Foto's avond
Deze keer gaat de Broeder naar de Kerkbuurt 88A.
Eerst heet het vergeetachtig, we weten het wel, maar "het" is even zoek. Wij spreken dan in raadselen thuis, dinges en je weet wel, noemen allerlei bijkomende zaken, die vervolgens ook weer niet exact benoemd kunnen worden en toch weten we uiteindelijk allemaal wat we bedoelen. Ach, dat stadium is nog redelijk beheersbaar en hoe vaker ik hoor dat anderen daar ook last van hebben, hoe meer ik in staat ben de wanhoop buiten de deur te houden. Een kenner op het gebied van dementie zei laatst: "Wie niet meer weet wie er allemaal waren op je verjaardag, heeft nog niets te vrezen. Als je niet meer weet dat je jarig was, wordt het pas ernstig".
Regelmatig werken we, de oudheidkamer, samen met een aantal musea, archieven en historische verenigingen in onze regio. We doen dat echter de laatste tijd ook regelmatiger met bejaardenhuizen buiten ons eigen dorp, met de Lishof hebben we dat natuurlijk al jaren gedaan.
Dat het nog uitbundiger kon, bewijst deze foto. Wel degelijk in Oostzaan. Een heuse praalwagen met daarop een tafereel dat de uitbeelding is, volgens de tekst op de zijkant van de wagen: Willem III verzoent De Ruiter en Tromp. Deze foto werd gemaakt in 1912 en vormt waarschijnlijk een onderdeel van een groter geheel dat door het dorp zal rijden. Voorlopig heb ik in dit verband nog geen voorbeelden gezien of gehoord van "koninginnemarkten", u weet wel, die plaatsen waar de ene helft van Nederland zijn oude spullen verkoopt aan de andere helft van Nederland. Men had niet zo veel oud en als het oud was, kon het altijd nog opgeknapt worden of gerepareerd. Hoe het ook zij, ook toen gold: "Weggooien is zonde".
Tja, ach, schaamrood is wel een aardige kleur.
Misschien niet de alleroudste, maar wel een heel oude schoolfoto en waarschijnlijk wel uit Oostzaan, althans met Oostzaanse kinderen. Als de poststempels op de achterkant ons niet misleiden is deze foto uit 1902. Hij is verstuurd door R Rep aan
Soms vinden we wel eens een oud doosje.
Het zijn twee portretjes en een echtpaar en wellicht zijn het wel dezelfde personen. Van de vrouw is dat duidelijker dan van de man.

Wie nog steeds vergeten is donateur te worden, krijgt morgen een herkansing. Er is een mooie braderie-aanbieding, waarbij u ruimschoots een inhaalslag kunt maken.
Er is een kleine loterij, waarbij o.a. een prachtig bloemstuk te winnen is. Het is speciaal door onze vrijwilligers gemaakt en word gesierd met enig origineel Oostzaans aardewerk.
Gelegenheid: de ondertrouw in juni 1915
Met stomme verbazing zat ik naar deze foto te kijken. Tja, het is een tijdje terug, maar toch.
Deze foto van de heer Kamp vertoont de brand bij het depot van tanks.
Tijdens de mobilisatie had het zweefvliegveld ten noorden van het IJ, bij het tuindorp Oostzaan, de naam Buiksloot gekregen. Het hulpvliegveld werd op last van de commandant Vesting Holland op 9 mei versperd met betonnen putringen. Een compagnies-sectie werd met de bewaking belast.
De auteur, H Kamp, sinds vier maanden gemobiliseerd, gaat in de avond van 7 mei 1940 met zijn onderdeel van Haarlem naar Amsterdam. Twee dagen verricht hij daar met plm. 15 man, bij burgers ingekwartierd, bewakingsdiensten op de Westergasfabriek; dan wordt hij met plm. 30 anderen gestationeerd in een school bij het vliegveld Oostzaan voor bewaking van dit vliegveld en belangrijke objecten in de omgeving (o.a. Nederlandse Scheepsbouw Maatschappij en een brug bij de Fokkerfabrieken). Op 10 mei merkt men wel dat het oorlog is, maar krijgt officieel pas plm. 9 uur 's morgens bericht. Er gebeurt eigenlijk niets. In de ochtend van 14 mei maakt men zich al gereed om terug te trekken; er zouden Duitsers vanuit het Noorden in aankomst zijn. De volgende dag, na de officiële capitulatie, worden de mannen met een auto naar Amsterdam gebracht en voor enige weken in een school gelegerd.
Engelse kindertjes eten op school en met veel publiciteit heeft hij het menu van vet naar gezonder weten om te zetten, zonder dat het extra geld kostte. Daar was de minister wel blij mee, maar de kindertjes minder en onlangs heeft die aardige Jamie voor zijn leven moeten lopen, toen de kindertjes voor wie hij het allemaal deed, hem even duidelijk wilden maken dat aan hen niets gevraagd was.
Zo langzamerhand zijn de vijftiger jaren meer in trek dan de periode voor de oorlog. Je kan er immers over meepraten, het zijn JOUW herinneringen, jouw straat, jouw buurtjes, jouw school, jouw werkomstandigheden. Je herkent je erin en kan ervaringen uitwisselen met leeftijdgenoten. DAN wordt het interessant, dan geeft het een kick. Hoekse en Kabeljauwse Twisten, het zal allemaal wel, maar de Kerk staat er nog hier in ons dorp, het Polderhuis ook en niet te vergeten het Weeshuis. Die laatste is weer eens danig onder de loep genomen door Jan Velthuis en dat resulteert dan in zo'n lesbrief. We hopen nog steeds op een Oostzaanse school die er daadwerkelijk mee aan de slag gaat. De oudheidkamer staat immers open voor woord en wederwoord, bijval en kritiek, maar bovenal voor samenwerking. Anders? Dat kan, maar laat je dan horen, wij zijn zeer bereid te luisteren. De lesbrief vindt U hier.
“Vrijheid en verscheidenheid”De bediening was perfect, de zaal leuk ingericht, de prijzen bescheiden.
WAAR VIND JE DAT NOG?
Juist: in Oostzaan!
(bescheiden bijdrage ivm afwezig)
Allemaal in gepaste spanning op wat komen ging, de uitreiking van de eerste exemplaren van "Een Ongewoon Vollukkie". Eindelijk was het zover en dat is dan altijd weer spannend: "Hoe zullen ze reageren?", want we doen het immers voor U.
De overige vertegenwoordigers van het Gemeente Bestuur en de Raad namen echter, tot ons groot genoegen, nog wel even de moeite om na afloop van hun vergadering aan het eind van de avond toch nog even langs te komen om hun exemplaar van het boekje aan te schaffen en ons te feliciteren met het 25 jarig bestaan en het succes van onze recentelijke activiteiten. Aan allen die deze avond weer tot een succes hebben gemaakt, past het ons om onze welgemeende dank over te brengen: publiek, Excelsior, OKV, vrijwilligers, foto's van deze avond door Simon Meijn, maar zeker aan allen die zo spontaan hun foto's, verhalen en gedichten met ons en U wilden delen. En als bonus was er dan ook nog de film van de Kerkbuurtschool, herinneringen van de leerlingen en onderwijzers, vakkundig opgenomen en gemonteerd door Jan de Waal. Heel graag tot de volgende keer.
Vandaag presenteerden de samenstellers van de nieuwste uitgave zich op RTV-NH in een rechtstreekse uitzending op de radio.
Vanavond vindt de feestelijke presentatie van het eerste exemplaar plaats in het gebouw van Excelsior aan de Twiskeweg 101 A, Oostzaan.
We moeten investeren in apparatuur, drukkosten, opslag, interieur, materialen en gastvrijheid. Koffie en thee zijn bij de oudheidkamer nog steeds gratis en dat willen we graag zo houden, want we zijn maar al te blij met al onze vrijwilligers en bezoekers.
Dit jaar bestaat de Stichting Oudheidkamer Oostzaan 25 jaar.
Kortom, een boek vol herinneringen, niet alleen voor de inwoners van Oostzaan maar voor iedereen die met plezier terug denkt aan de tijd van vroeger.